Als u de kaart van het stroomgebied van de Hunze op tafel legt, een passer ter hand neemt, de punt daarvan plaatst in Spijkerboor en een cirkel trekt met een straal van zo’n 10 kilometer dan heeft u een streek gemarkeerd waar tot nu toe twee ex-spelers van SV Promotie wonen en hun bescheiden partijtje meespelen in de NOSBO-competitie. U kent ze inmiddels: Cees Toonen en uw columnist van dienst. Buiten de Randstad zal er niet snel zo’n grote concentratie Zoetermeerse schaakballingen te vinden zijn. Voor de nuchtere mensen onder ons een onbeduidend gegeven, voor de wat sentimenteel aangelegde schakers een leuk weetje. Een koude dinsdagavond in Januari. Telefoontje van de vrouw van een mede bestuurslid: “Er heeft een meneer gebeld om te vragen waar de schaakclub speelt en hij is al onderweg naar jullie toe”. We zijn net begonnen aan onze externe wedstrijd als een 70+ heer vriendelijk kijkend binnen stapt. Als ik in de gaten heb dat mij tegenstander tijd gaat investeren in zijn spelconcept, sta ik op om hem te begroeten. Elkaars namen zeggen ons op dat moment weinig. Hij woont in Italië, in Umbria, te vinden midden in het land. Hij gaat inderdaad in Veendam wonen, en wil lid worden van onze vereniging. Dat klinkt als muziek in mijn oren. Om uiteenlopende redenen zijn er sedert de aanvang van het seizoen een aantal spelers niet beschikbaar en ik had al uitgerekend dat wegens de regel van het toegestane aantal invalbeurten wij in de slotronden voor ernstige problemen zouden komen te staan. Het gesprek gaat verder. “Terug naar Nederland vanwege het nieuwe zorgstelsel”, begrijp ik. “Kosten zeker 5x zo hoog geworden”. Minister Hoogervorst heeft in Umbria geen vrienden gemaakt, dat staat vast. Ik moet terug naar mijn bord. Onze gast blijft belangstellend naar de partijen kijken en krijgt later op de avond gelegenheid te spelen tegen een van onze mensen wiens interne partij klaar was. Het is niet moeilijk te zien dat wij een goede speler binnen krijgen. Na afloop van mijn partij spreken we verder. “In Zoetermeer gewoond”, “jaren gespeeld voor SV Promotie”, “na mijn pensionering naar Italië vertrokken”. Het kostte toch wel enige moeite om elkaar te herinneren. Maar met wat extra informatie over en weer lukt dat toch. We beginnen ook direct met de formaliteiten. We gaan morgen al aanmelden bij de NOSBO, zodat hij in de volgende NOSBO competitieronde kan meedoen. We hebben geluk: zijn afspraken in Italië vallen steeds precies tussen de speeldagen in. Hij heeft inmiddels voor het 1e en 2e team al heel wat partijen gespeeld met een stevige score. Al lezende kreeg u natuurlijk al door dat ik ook deze keer de naam van de zorgstelselrepatriant niet in deze aflevering zal onthullen. Wij (Willem Broekman en ik) vinden het veel te leuk als u (en hij) daar een tijdje op kunnen broeden!.
