(Door Pieter Hijma)
“Bijna was het gelukt”. Zo begint Rudi zijn verslag over Promotie 4 en zo kan ik ook beginnen. Twee teamgenoten verklaarden na afloop dat ze veel beter tot gewonnen stonden en eigenlijk hadden kunnen/moeten winnen, maar het ging toch mis. Dat is schaken.
Schaakhuis had een gemiddelde rating die ruim 100 boven die van ons lag en het team had nog niet verloren, dus gemakkelijk zou het niet worden. “Huis” is overigens een overdreven term. “Huisje” is beter, want de locatie in Den Haag kan niet meer bergen dan 16 spelers; één externe wedstrijd dus. En daarbij zijn de eerste borden vlak naast de buitendeur (Jan heeft zijn winterjas aangetrokken). Om van het bestellen van koffie en toiletbezoek maar te zwijgen. Wel knus natuurlijk.
Het begon zo goed. Nadat ik halverwege mijn partij het toilet had bereikt zag ik dat de tussenstand 0-2 was. Rob en Jan hadden (allebei tegen dik hogere ratings) sterk gespeeld en gewonnen. Dat inspireert, maar het is niet meer goed gekomen.
Kees (onze invaller) en ik speelden degelijke remises. (Mijn tegenstander kwam ondanks ca. 250 elopunten meer met eeuwig schaak goed weg). Maar de andere 4 partijen gingen verloren. Op naar 2017.
(Toen ik mijn zoon vertelde, dat ik voor het eerst van mijn leven mee ging doen aan het Tata-toernooi merkte hij op dat daar toch ook Carlsen aan meedoet? Ja, dat wordt nog lastig, heb ik geantwoord.)