(verslag door Rudi Matai)
Bijna was het gelukt…
Bijna…
Maar: bijna telt niet. Denk maar aan het Nederlands elftal op het WK van 1974.
Promotie 4 ging op bezoek bij WSC 3.
Gezellig ouderwets in de Hollandse vrieskou naar Naaldwijk.
Als eerste verloor ikzelf. Echt slecht gespeeld, benieuwd of ze mij het team uitgooien…
Daarna verloor Jaap, helaas.
John won, een mooie partij. Hij begreep niet helemaal waarom de tegenstander opgaf, geloof ik. Misschien had de tegenstander het beter gezien dan John!?
Ed maakte schitterend remise in een toreneindspel met een pion minder.
Gerhard probeerde in het Damegambiet water uit een steen te persen, maar moest berusten in remise.
Ook Bas maakte remise, na de nodige pogingen leek het hem wijs om niet het onderste uit de kan te willen.
Ferdi won. Hij stond een kwal voor en kon toen ineens een ongedekte toren pakken, maar zag het niet. Toen zette de tegenstander de toren op h4, gedekt door pion g5. Maar op g2 stond een witte dame en op g7 een ongedekte zwarte dame. Na 1. Th1xh4 kon zwart niet met de g5 pion terugnemen wegens dameverlies, en Ferdi had het punt binnen.
Daarmee stond het 3,5 – 3,5 en Sebastiaan moest met wit de beslissing brengen. Hij stond 2 kwaliteiten voor, en beiden hadden nog een dame en pionnen. In tijdnood miste hij een dameruil, en ineens werden de zwarte stukken gevaarlijk. Een penning van een toren werd door Sebastiaan verkeerd ingeschat en hij verloor de partij.
Ai ai, verlies in plaats van winst.
Maar net zoals Cruijff door het WK in 1974 een legende werd, zo is voor mij ook Sebastiaan een held. Ik ben trots op ons team, mooi gevochten mannen!