In Groningen zit aardgas in de bodem. Dat hebben we nodig voor de economie en om ons te warmen. Het Zuidoostelijke deel van de provincie heet de Veenkoloniën. Om ons te warmen in vervlogen tijden is daar turf gewonnen. Een heleboel turf. In Veendam staan twee kunstwerken die aangeven hoeveel er is afgegraven. Ongeveer 4 meter met als resultante dat de plaats nog maar net boven de zeespiegel ligt. In de Veenkoloniën is ook gas gewonnen. Zij het niet zoveel als in het hoger gelegen gebied in de gemeente Slochteren. Inmiddels zijn we zover dat het rendabel is om het laatste restje gas uit het zogeheten Annerveense veld naar boven te halen. Er wordt ook zout uit de bodem gehaald, van een uitmuntende kwaliteit. Wij hebben verder nog het genoegen van gasopslag en maken ook een gerede kans op een hele serie windmolens langs de Rijksweg N33, prettig dichtbij de bewoning.
Om het beeld compleet te maken hebben we ook nog een mooie kans op mega-veebedrijven van 3 hectare, 1 hectare meer dan voor het overige gebied zal gelden. Ter compensatie van al deze genoegens hebben we een relatief hoog percentage mensen zonder betaald werk, het hoogste percentage mensen die aangewezen zijn op gesubsidieerde arbeid via de WSW bedrijven en een teruglopende bevolking, de zogeheten ‘krimp’. Niet ver van het gebied, in de Eemsmond gaat nog een grote kolencentrale verrijzen. Het enige wat nog ons nog onthouden wordt zijn een kerncentrale en CO2 opslag. Maar wie weet. Met een beetje geluk krijgen we die ook nog. Het zal niet verbazen dat er hier en daar wat weerstand bestaat tegen bepaalde plannen. Wat er recentelijk speelt is de bodemdaling in een deel van Veendam door de zoutwinning. Dat de bodem daalt staat vast, doch dat gaat heel geleidelijk en niet schoksgewijs. Toch zijn er bewoners in dat gebied die scheuren hebben in hun woning. Recentelijk is er weer een rapport verschenen waarin de boodschap staat dat de schade overal aan kan liggen behalve aan de bodemdaling.
Dat is voor de bewoners geen leuke mededeling. In ons land geldt: “wie beweert, bewijst” en dat gaat de bewoners dus niet meer lukken. Of er nog enige hoop voor hen is, zal maandag blijken. Dat wijdt de gemeenteraad een avond aan deze problematiek. Het culturele leven gaat net als het gewone leven gewoon door. En zo verscheen op 9 maart jongstleden de toneelgroep Eglantier in Nieuwe Pekela met de voorstelling “Na de vrede”. Na een succesvolle reeks uitvoeringen op de thuisbasis in Haarlem, werd één voorstelling gegeven in de Veenkoloniën. Het verhaal speelt zich af in de vroegere RK kerk en de pastorie van Nieuwe Pekela en is gebaseerd op de herinneringen uit de 2e wereldoorlog van de Pekelder Gerhard Ahlers. Zijn zoon Jos Ahlers heeft de tekst van het toneelstuk geschreven.
Het is vrij zeker dat deze voorstelling volledig aan mij voorbij zou zijn gegaan, ware het niet dat centraal op de affiche een schaakbord staat. Midden daarop bevindt zich een manspersoon. We bezien het bord van de zijkant (zwart veld rechts), maar als er geen spelers aangezeten zijn is er niets aan de hand. Echter er is ook nog een foto van een scène waarin de toneelspelers rond om een schaakbord zitten en staan. En dan ligt het bord wel verkeerd. Plus dat er een overvloed aan witte stukken gepositioneerd is. Weer geen schaker tussen de spelers, kunnen we vaststellen. De beschrijving van de inhoud eindigt met “Voor sommige mensen begint de oorlog na de vrede”. Lijkt mij geen wonder als iedereen met zijn tengels aan het gas en zout mag zitten, windmolens mag plaatsen en kolencentrales en mega-stallen mag bouwen over, boven, naast of onder de hoofden van de bewoners.