We hadden zes vluchten achter de rug in onze rootsreis en dat was allemaal redelijk soepel verlopen. Nu nog de bagage van de band halen en afscheid van de groep nemen. Maar laat ik eerst bij het begin beginnen. Bij het vertrek van Schiphol bleek ons hele gezelschap niet in de computer te staan. Dat was opmerkelijk want er was al in November geboekt. Zonder scrupules had de KLM bij het gebruikelijke 10 procent overboeken iedereen er maar uit gegooid. Voor onze reisleidster werk aan de winkel: op een apart kantoortje in de vertrekhal kregen een man of tien een parallelle vlucht van British Midland aangeboden, de rest kon nog mee met de KLM. Bij het overstappen in Heathrow zou onze reisbagage zonder onze tussenkomst naar het goede vliegtuig gaan. Drie uur was gepland voor de overstap; het werden er bijna vijf. Door slecht weer in New York had onze Jumbojet vertraging opgelopen. In New Delhi wachtten wij vol vertrouwen op onze koffers (ervaren luchtreizigers weten dat niet het landen en het opstijgen, maar het arriveren van de koffers het spannendste onderdeel is van het vliegen en dat is zeker zo als er een transfer bij zit). Overmand door de indrukken kwamen wij helemaal niet toe aan zorgen maken en jawel hoor: daar waren ze! De twee binnenlandse vluchten die in het programma zaten, waren heel plezierig. De vertraging van de vlucht naar Calcutta viel achteraf mee door een flinke rugwind, maar voor die tijd knepen we hem toch wel een beetje. Je zit daar maar te wachten op omroepberichten en je weet maar nooit of zo’n vlucht nog doorgaat. Toen we, na 14 dagen rondtrekken weer terug in New Delhi, voor de terugreis incheckten en zagen hoe onze bagage werd gecontroleerd en door een machine werden voorzien van “security” banden, konden wij ontspannen aan de lange vlucht terug naar Europa beginnen. Op Heathrow weer eens extra door de persoonscontrole heen (schoenen uit, al het drinken inleveren). Deze groep beveiligers had lol in het werk, want zij boden ons, glimlachend, eerst nog de gelegenheid alles op te drinken voordat het ingenomen werd! Daar hadden we uiteraard geen zin in, al zag een van ons met gemengde gevoelens zijn blikje Indiaas bier verdwijnen. Een paar dagen later moest ik, bij het lezen van de krant, weer denken aan de enorme aantallen beveiligingsmensen die zich met flesjes water bezig houden. Terwijl de passagiers door de mangel gaan, smokkelt het personeel (in dit geval Martinair mensen) voor vermogens verboden zaken. “Liggen de prioriteiten wel goed”, vraag ik mij af. Het is toch bekend dat eigen personeel meer steelt en andere ellende uithaalt dan bezoekers? De groep verzamelt zich, na de zesde vlucht van de reis, uiteindelijk in de bagagehal bij band 10. Op het bord staan 2 vluchten, Cardiff en Heathrow. We vinden het stil bij de band. Er komen wat ski’s aan van een andere vlucht maar verder zijn wij alleen. De andere passagiers van ons vliegtuig zie ik niet. Cardiff koffers komen ook al niet. Iemand gaat informeren. Toevallig staan wij vlak voor de balie voor het aangeven van vermiste koffers. Wij horen dat onze bagage (25 stuks in totaal) niet is meegekomen. Niet uitgeladen in London en mee naar New York, hoort iemand zeggen. Wat een ellende. We moesten allemaal een formulier invullen en degenen die koffers hadden gesloten moesten de sleuteltjes inleveren. Een beetje in mineur naam de groep afscheid. In de loop van de week kwam druppelsgewijs alle bagage boven water. Alles was echter opengemaakt; sommigen meldden diefstal of ernstige beschadigingen. Wij missen niets en alles is nog heel. De hele film nog eens afdraaiend, ontvouwt zich aan mij een complottheorie. Een hele pallet met 25 stuks bagage niet uitladen, band 10 vlak voor de balie met vermiste bagage, geen andere passagiers aan de band, alles opengemaakt ondanks de verzegelingen in India. Met wie zaten we in het vliegtuig dat de hele boel de oceaan over moest om daar open gemaakt te worden? Waren wij toevallige pionnen in een spel? Welk spel? Een schaakspel zou ik het niet willen noemen, want daar kennen we tenminste de regels van.
